PV Den Brink

Get Adobe Flash player

Op de verzamelplaats bij H01 ‘s morgens vroeg in het donker is het weer een warm weerzien met onze collega wandelaars. Onder het handjes schudden met af en toe een stevige hug, werd druk uit- en ingeladen. In de auto hadden we de namenlijst nog even snel doorgenomen, maar bij het zien van zoveel mensen popte de namen toch niet vanzelf op. Ouderdom? Wie was nu ook alweer Ger? Of heette hij Gerie of Gerrit? En dan heb je ook nog Jan, Piet, Toon , Tom en Ton? Complete verwarring op de vroege morgen maar na 6 dagen samen optrekken zal dat wel goed komen. Een groot deel van de groep is al ruim over de 70. De jongste deelneemster is dappere Brechje van 13, kleindochter van Coen Schiebaan.
Onze chauffeur Roel en zijn vrouw Loes stappen net over de grens met Duitsland in. Het zal een lange dag worden, maar heerlijk om niet zelf op het verkeer en de route te hoeven letten. Lekker je laten rijden terwijl je wat kunt lezen, een praatje maakt of een sudocu oplost. Regelmatig houden we langere stops om even de benen te strekken en Roel zijn verplichte rust te geven. Het is toch nog aardig druk op de Duitse Autobahn en bovendien wordt er op flinke trajecten aan de weg gewerkt. Maar dat maakt ons niet uit. Na de laatste stop krijgt iedereen vier keurige plastic mapjes met een volledige routebeschrijving met kaartjes. Wat een tijd heeft daarin gezeten om dat zo voor elkaar te krijgen! Inclusief twee beschreven alternatieven voor iedere tocht. Klasse!
‘s Middags rijden we door het merengebied van Zwitserland. Wat is dit toch een prachtig land: diep blauwe meren omringd door flinke heuvels en bergen. Het ziet er allemaal zo vredig uit. Na een rit met vele safe gereden haarspeldbochten, de Oberalppass, komen we rond 7 uur ’s avonds bij de camping aan waar ongeveer de helft van de groep zijn tentje op zal zetten. Vele handen helpen met het uitladen van alle spullen. Een mooi terrein met een apart veldje voor PV Den Brink naast een brede rivier. Hadden we ons nu toch maar ingeschreven voor de camping…….? Maar even later aangekomen in ons hotel Lodge Sax verdwijnen alle twijfels. Zo’n kamer met eigen douche en ruime eetgelegenheid beneden heeft toch ook zijn voordelen.

31-231-3

Dag 1 Tour de Fuorns-piz Ault-Caruglia 1000m stijgen en dalen 5-6 uur Dit is geen luiervakantie, om half 7 gaat de wekker om op tijd klaar te staan voor de bus. Na een lekker ontbijt met goede koffie hebben we de smaak weer helemaal te pakken. We hebben een lange dag voor de boeg. De campinggasten staan al klaar aan de weg zodat Roel niet helemaal hoeft af te dalen naar de camping. We rijden naar Fuorns. Voor velen is het nog onduidelijk welke route er gekozen gaat worden. De langere rode of de kortere over de graad? Ons lijkt die over de graad te uitdagend voor de eerste dag en kiezen de rode route. Vanaf de parkeerplaats waar we uitgestapt zijn 1486m is het flink stijgen door het 'Val della Buora' naar de pas: Fuorcla della Buora 2292m. Het eerste deel van de route is slecht gemarkeerd, weinig belopen en flink steil, dus het is wel wat puzzelen en afzien. Best heftig voor de eerste dag. Eenmaal boven met het prachtige uitzicht op de Medelser gletsjer, de waterval en het dal beneden, is het leed weer gauw vergeten. Sommigen nemen de uitdaging de route over de graad en anderen dalen af via de rode route. [De oranje route, de graad wandeling, gaat nog tot ca 200m hoger
over een technisch uitdagend pad dat voert over stenenvelden, langs steenmannetjes en een houten kruis.]

31-431-5We treffen de groep zoals afgesproken op het zonnige terras van Hotel Medelina in Curaglia, waar we allemaal onder luid applaus worden ingehaald. Trouwens een hele bijzondere plek: een nieuw, no-nonsense hotel met vriendelijke Nederlands sprekende bediening. Petje af voor de organisatie, dames! Na heerlijke verfrissingen lopen we naar de bus die ook zomaar weer aan komt rijden, terwijl Roel ook samen met Loes de wandeling heeft gemaakt. Hoe doen ze dat toch?

 

 

 

 

 

Dag 2 Tour Lag da Laus 800m stijgen en dalen. ca 7uur De bus zet ons af in de buurt van het station Sumvitg (1004m). We lopen over goed begaanbare wegen naar Lag da Laus (1614m) en onderweg treffen we nog heel even André van Boetzelaer die in een huisje in de buurt verblijft. Dat Lag da Laus is een helder, prachtig meertje in de volle zon. Een uitgelezen zwemplek. Onder het gespetter van enkele dappere zwemmers met (geleend) badgoed verorberen we onze meegebrachte lunch.
31-6

Later al zwetend krijgen we spijt dat we niet toch een plons hebben genomen. Het pad blijft wat stijgen en dalen met als hoogtepunt de Dargun Falens, draken beken. Echter door het warme weer van de laatste weken zijn die makkelijk te verslaan. Omgetoverd in slechts kleine, lieftallige stroompjes. Al kletsend bevinden we ons zomaar ineens weer op de camping. De snelle ploeg zit al heerlijk aan het bier op het terras. Zonder morren hebben we ons daar maar bijgevoegd. Een stange bier gaat er goed in na zo’n warme dag.

Met een kleine delegatie eten we ’s avonds in de aanbevolen hamburgerbar. Een heerlijke kanjer van een burger voor een Zwitserse prijs. Vooruit maar, het is feest.
31-731-8

Dag 3 Tour Oberalppass-Tomasee-Maighelshütte-Maighelspass-Lolenpass-Oberalppass 1051m stijgen en dalen max 9 uur Dit belooft een flinke maar mooie dag te worden. We pakken het treintje richting Oberalppass 2042m van kwart over 7 vanaf het kleine Märklin-achtige stationnetje bij het hotel. Naast de campinggasten zijn er niet veel mensen zo vroeg uit de veren. Veel tijd om rond te kijken op de pas hebben we niet want het wordt een lange dag. Dus de Hoekse vuurtoren moeten we even links laten liggen, want om 18.00 uur worden we hier weer terug verwacht.
Over een prima voetpad en deels verharde weg lopen wij naar de Maighelshütte, terwijl de snelle jongens nog even de kwellen van de Rhein aandoen. Wij laten ons op het terras van de hut verwennen door heerlijke koffie met notentaart. We waarschuwen de Wirt dat er nog een groep Hollanders aankomt die vast ook taart lusten, maar helaas, zij vissen achter het net. Soms zit het mee…. Vanaf de hut gaat een prachtig pad omhoog naar de Maighelspass 2421m, alwaar prachtig uitzicht op de gletsjer en meertjes.
31-9Eens was die gletsjer flink groot, nu is hij niet meer echt indrukwekkend. We zouden hier graag eens in het voorjaar terugkomen. De meeste bloemen zijn uitgebloeid. Wel doen we ons volop tegoed aan bosbessen. Vanaf de pas lopen we rustig naar beneden richting Vermighel (1978m) en treffen daar op een reuze steen een aantal andere lopers, lotgenoten, aan.
31-10Perfecte organisatie, dames!
We peuzelen wat reepjes op en proberen moed te verzamelen voor de klim naar de Lolenpass, nog weer 400m steil omhoog met 46 nee 49 haarspeldbochten. Poeh!
Maar in een heerlijk rustig tempo ieder met zijn eigen gedachten, bereiken we voldaan de pas. Nu wordt het aanpoten om op tijd bij de bus te zijn. Het is nog een flink eind lopen maar al pratend over de belangrijke dingen van het leven vliegt de tijd en meteen ook de kilometers onder onze voeten. Net op tijd vinden we de groep wederom aan het bier. Het lijkt of iedereen straalt omdat ze allemaal met volle teugen genoten hebben van een heerlijke dag.
Die Zwitserse terrasbazen hebben steeds weer een goede dag als de PV Den Brink groep op hun stille terras neerstrijkt. Veel andere wandelaars zijn we niet tegengekomen. Hoelang houden die Zwitsers dit nog vol?
Er is nog net tijd voor een snel glaasje van het één of ander. Daarna laten we ons gemakkelijk rijden naar het hotel waar we dit keer met zijn allen gaan eten, ook de campinggasten zijn uitgenodigd. Vanavond heerlijk vroeg naar bed.
Dag 4 Tour zwei/drei klar blaue Bergseen stijgen 700m dalen 1400m 8 uur Het is alweer de laatste dag. Wie gehoopt had na 3 dagen wandelen nu zonder spierpijn de trap af te komen, heeft het mis. De wandeling van gisteren zit nog goed in de benen en bovendien in de buik. Maar een beetje kalm aan doen vandaag. Aan het eind van de dag zou het gaan regenen dus op tijd naar het hotel.
We gaan met de lift van 8.30 uur omhoog naar 1882m in een speciaal voor ons gereserveerde berglift. Super geregeld, dames! Hij is groot genoeg voor de hele club met nog een paar verstekelingen. Heel gemakkelijk laten we ons omhoog brengen, bekijken nog even de expositie met mooie stenen en gaan dan aan de wandel. Een mooi onderhouden pad op hoogte brengt ons bij het eerste meertje Lag Serein 2073 m. Blauw, hemels blauw is die inderdaad. Na een korte pauze lopen we met lood in de benen door naar Plaun Tir en Lag Crest 2279m. Niks blauw meertje daar en ook niet helder: dit meertje is bruin en droog. Het uitzicht is bedekt, de lucht vochtig en onrustig. Een deel van de ploeg die de rode route wilde vervolgen komt terug. Ze zouden de bus van 17 uur aan het eind niet halen als ze de rode route wel vervolgden. De groep neemt de afdaling naar Disentis, ruim 1000 m dalen. Wij besluiten ons lijf te sparen en lopen rustig bosbessen snoepend terug naar het eindstation van de Seilbahn van Disentis. Dat scheelt 600m beenbewegingen. Op die weg komen we de bezemwagen Caroline tegen en samen lopen we kletsend verder.
Eén versnapering hoog op het terras als afsluiting van een heerlijke week. Maar het feest is nog niet afgelopen want ’s avonds staat ons nog een heerlijk afscheidsdiner te wachten.
De paraplu kon alle dagen in de rugzak blijven en is er alleen de laatste dag uitgekomen om even een boodschap in het dorp te doen. Kortom een heerlijke week die veel te snel voorbij ging. Bedankt allemaal voor de gezelligheid!
(Bergwandelverslag 2017 geschreven door Renske)