PV Den Brink

Get Adobe Flash player

 

 

In het boek van schrijver Maarten Asscher “Julia en het balkon” komen twintig personages aan het woord, die van dichtbij of veraf iets met het leven of de laatste ogenblikken van Julia Hamson te maken hebben gehad. Julia heeft met haar sprong van de Empire Statebuilding een indringende gebeurtenis veroorzaakt voor veel mensen, die het allen op hun eigen manier beleefd en verwerkt hebben.
met de cabine omhoogDe eerste wandeling van de 28ste wandeltocht van PV de Brink was een indringende gebeurtenis, die voor de organisatie, voor de stoere klimmers, de begeleiders, de buschauffeur, de dubbele rugzakdragers, de terugkeerders, de inpraters, de doorzetters, de sportieve lopers, de slachtoffers, de gangmakers, de eindeloze wachters, de leider die de bus kwijt is, de demonen  en de tegemoetloper allemaal een andere herinnering heeft achtergelaten.
We hebben het in de daarop volgende dagen allemaal op onze eigen wijze  verwerkt en als groep afgesloten tijdens het slotdiner in Hotel  Zum See.
De demonen hadden zich vergist in de kracht van deze groep. Een groep die, ter verdrijving van de demonen, onder aanvoering van vader Hans en zoon Floris, zelfs een lied heeft gezongen:

Prins Maurits was een held,
Met 100.000 man
ging hij de heuvel op.
En toen weer naar benee.
En was ’tie bovenaan,
Dan was ’tie nie benee.
En was ’tie halverwege.
Was ’tie boven noch benee

Al eerder op de vierde dag manifesteerde zich de kracht van deze groep. Er werden zelfverzekerde keuzes gemaakt in wandelen of niet, in route A of route B, ieder kwam volledig  aan zijn of haar trekken en daarbij speelde het weer een belangrijke rol. Iedereen genoot van de vergezichten, van zijn of haar overwinningen, van een terugkerende vitaliteit. Zelfs kon de chauffeur Roel met zijn echtgenote Loes meelopen en dat verliep niet onverdienstelijk. Voor een debutante een vermelding waard.
Dat was niet de enige prestatie die de chauffeur in deze week heeft geleverd:  De camping en het hostel lagen relatief hoog (1600 meter) in de bergen en daarboven zijn de wegen over het algemeen smal (breedte van de bus plus twee keer 10 cm!). Laat staan de draaiplaatsen. Menig tegemoetkomer had ontzag voor deze drie-assige bus en zocht allengs de achteruitversnelling! Zelfs de postbus uitte dat, met uitzondering van de hoogbejaarde Gasenrieder; die stond en hield hem in de eerste versnelling. Hoe behendig bestuurde Roel de bus? Dat zijn de geheimen van de chauffeur, zoals hij er meer had, ook op de Duitse Autobahn!
Daar op die Duitse en Zwitserse Autobahn begint het avontuur; Op het viaduct of in het wegrestaurant waar geen bier te koop is, en bij IKEA waar Ria naarstig naar haar zoon Arjen zoekt.
Dan gauw terug naar de natuur; "Wie weet hoe een ram zijn nagels worden geknipt?" of "Als je kruipend over een steenlawine gaat, van welk dier zijn dan de uitwerpselen?"

Het is lastig om een derde week in augustus te karakteriseren voor een meeloper met weinig ervaring. Maar dat het een bijzondere week was, is wel duidelijk.
Dag1: Op de blauwe ogen van een Zwitser en op het vage geheugen van één van de lopers wordt het als lichte aanvangswandeling geduid. Het tegendeel is waar. De man met de hamer slaat toe, de aankomst varieert tussen 18.00 en 20.00 uur.
Dag 2: Martien wordt teruggeroepen i.v.m. het overlijden van haar moeder. Gerrit en Lianne blijven.
Een voorzichtige start, voor sommigen met de lift. De liftgangers hoeven na een korte klim alleen nog maar te dalen, langs een kabbelende beek, door een parkachtige omgeving. Het heelt de wonden van de vorige gems in het vizier.dag. Op het verzamelterras is het als vanouds.
Dag3: Het regent pijpenstelen. De wandeling wordt afgelast. Het alternatief is een bezoek aan de hoofdstad van Wallis, Sion. Een paar blijven in Grächen voor een korte wandeling.
Dag 4: Een zonovergoten dag met alternatieve routes. Iedereen komt aan zijn of haar trekken. Ook de niet-lopers die zich verpozen op menig terras onder of boven bij de kabelbaan. Voldaan sluiten we de week af met het slot-diner.

Wat was het een geweldige week.

Ton M.
Doorwerth,
september 2014