PV Den Brink

Get Adobe Flash player

Alles draait bij de jaarlijkse PV-tochten naar Zwitserland natuurlijk om de bergwandelingen. Maar het slotdiner vormt een inmiddels niet meer weg te denken afsluiting van de laatste wandeldag en van de hele expeditie. Afgezien van de twee passieve reisdagen, is de slotavond ook de gelegenheid om als groep gezellig samen te zijn. Het is de eerste en de enige keer dat iedereen er 's avonds keurig opgedoft uitziet. Het blijkt die avond dat de dames toch de nodige spulletjes hebben meegenomen om zich wat op te tutten. De heren begrijpen dan waarvoor die grote toilettas (of soms een echte beautycase) mee moest tegen het advies van de reisleider in. Tijdens die slotavond gaat het naast het genieten van de maaltijd ook om de gezelligheid. Het is het moment om de leiding te bedanken voor hun niet geringe inspanningen bij het voorbereiden van de tochten en bij het oplossen van dagelijkse problemen. Bovendien heeft het ook wel iets van een Sinterklaasavond waarop je elkaar en zeker
de leiding op de hak kunt nemen en op ludieke wijze op de minpuntjes mag wijzen. De leiding op haar beurt oefent enige druk uit op een of meer 'nieuwelingen' om hun nog verse impressies te geven. Jarenlang keken we uit naar de speech van Frans Kemper omdat die garant stand voor de nodige humor en satire. Een enkele keer, gelukkig niet vaak, beleefden we ook emotionele momenten.

 
Wat zeg je dan?
De eerste slotmaaltijd die wij meemaakten was in 1989 in Lauterbrunnen. Omdat we de derde en laatste wandeldag een overnachting in Bern zouden maken, was het 'slotdiner' al na de tweede dag.
Het aantal deelnemers was dat jaar zo groot dat we met twee bussen reisden. Er was geen horecagelegenheid waarin alle ca. honderd deelnemers terechtkonden, zodat we over twee lokaliteiten werden verdeeld.

André bracht het eerste deel van de avond door bij groep A en verhuisde toen naar groep B. Evert werd deze avond geridderd in de orde van 'Ober Bergführer' als erkenning voor het drie maal achtereen organiseren van dit soort reizen
We konden toen nog niet vermoeden dat er nog heel wat bergtochten zouden volgen.    
Op de vraag van Evert om ook iets te vertellen  over onze ervaringen kun je natuurlijk geen nee zeggen. Maar wat zeg je dan? Je hebt geen idee wat er van je wordt verwacht. lndrukken genoeg maar wat is de moeite waard voor een ander om te noemen? Onze kampeerervaring was nihil en de kampeergenoegens waren deze eerste keer niet erg positief. An en ik waren geen doorgewinterde kampeerders en met een geleende tent - 12 kilo zwaar en nog niet eerder opgezet - waren we veruit als laatste klaar met het opzetten van ons nachtverblijf. Bovendien werkten de weergoden in Lauterbrunnen bepaald niet mee. Het had uren geregend en het terrein was door en door drassig. Tevoren hadden we wel wat opgezien tegen de wande­ lingen. De waarschuwingen waren niet van de lucht: 'je moet een heel goede conditie hebben, het zijn zware tochten, denk aan goed ingelopen bergschoenen'. Gelukkig viel dat best mee. Het wandelen was pittig maar we konden het aan. De bergwereld vonden we mooi, heel mooi zelfs en er zat de nodige uitdaging in. Over die aspecten kon ik dus wel iets zeggen en ook dat we volgend jaar vast wel weer meegingen, ondanks de vele regen ('Lauter Brunnen!'), een tocht die vanwege de sneeuw niet door ging en de migraine die An een dag plaagde.

Het menu
In 1990 was Landquart onze standplaats. De uitnodiging voor de wandelingen vermeldde al dat het slotdiner op 28 augustus in echt Zwitserse stijl zou plaats vinden in een daarbij passende omgeving. En ja, de locatie was een verrassing want we gingen naar een echt kasteeltje: Schloss Brandis in Maienfeld. Via een brede stenen trap met behoorlijk hoge treden bereikte je de royale toegangsdeur van het restaurant. Na drie dagen wandelen bleek die trap voor verschillende stijve spieren een wat moeizaam begin van de avond.
De menukaart van lichtbruin papier toonde aan de voorkant een prachtig plaatje van Maienfeld van enkele eeuwen geleden. Aan de binnenzijde was een keurig getypt velletje met het menu geplakt (menu's uit de printer waren er toen nog niet). Het diner bestond, zoals doorgaans, uit drie gangen:
* Bündner Gerstensuppe
* Geschnetzeltes Kalbsfleisch nach Zürcher Art, Spinat und Karotten
   Rösti
* Coupe Danmark

lnderdaad typisch Zwitsers; behalve het toetje dan, dat had Meringue moeten zijn! Trouwens, de meeste keren was het diner wel voor een deel Zwitsers, maar bijna nooit helemaal. Helaas zorgde het restaurant niet altijd voor een menukaart, zodat we nu niet meer precies weten hoe de diners waren samengesteld. Maar ja, wat wil je? In 1995 kostte de hele reis nog maar f 120.
Voor dat geld mag je niet een uitgebreid diner met menukaart verwachten.
In het jaar 2000 wandelden we in het Zuidoosten van Zwitserland, in Müstair. Het gezamenlijke diner was op woensdag 23 augustus in Hotel Restaurant Chavalatsch.

Dit keer een met behulp van de PC kleurig opgemaakte menukaart met op de voorkant 'Gruppe aus Holland' en met allerlei bloemversieringen. We eten dit jaar echt Zwitsers:
* Aperitiv
* Bouillon mit Flädli
* Grüner Salat
* Geschnetzeltes Kalbsfleisch / Rösti /Gemüse
* Karamel - Köpfli

Spiegel
In 1994 genoten we ons slotdiner op 24 augustus in Zweisimmen. De voorlaatste wandeldag waren we erg laat terug op de camping. De reden was dat Jaap zijn rugzak ergens langs de route had laten staan. Zonder iemand te informeren was hij terug gegaan om te zoeken en zoals later bleek had hij daarbij wel wat risico's genomen. De rugzak was intussen al door anderen gevonden en meegenomen zodat Jaap tevergeefs zocht. Eerst om halfacht 's avonds kwam hij aan in Gstaad waar iedereen tech wel behoorlijk ongerust was. Veel mensen waren nogal boos over dit voorval, maar Peter Couwenhoven vond een manier om ons allemaal
een spiegel voor te houden. Tijdens het slotdiner kwam hij verkleed als een oude, wat verlopen bergwandelaar binnen. Om het nog wat dramatischer te maken had hij eerst nog even buiten in de regen gestaan, zodat hij druipnat binnenkwam. Zijn verhaal kwam er heel in het kort op neer dat iedereen wel eens een fout maakt en dat we niet moeten blijven zeuren. De hele groep lag dubbel van het lachten om zijn act en Peter slaagde er in om de stemming wat te normaliseren.

Medailles en certificaten
In 1992 werd het slotdiner gehouden op 22 augustus in Restaurant Thurpark in Wattwill. Een verrassing van de leiding voor alle deelnemers was de uitreiking van het 'Säntis Certificaat' met de tekst:
Uitgereikt aan: ..............
Wegens de uitzonderlijke sportieve prestatie die u geleverd heeft tijdens de PV Zwitserland­ bergwandeltocht  19-23 augustus 1992.
U bent middels dit certificaat gerechtigd de titel Berggeit '92 te voeren

In 1996 hielden we het slotdiner in Zernez, in Hotel Spö1. Ook hier een verrassing, maar nu niet voor iedereen. Dit jaar werden door André voor de eerste keer medailles uitgereikt voor '10 jaar Bergwandelen PV Den Brink'. De gelukkige doorzetters waren Carla, Peter, Evert en Marijke. In de jaren daarna zouden nog meer volhouders deze medaille uitgereikt krijgen.

Emotioneel 1
In 1997 waren we in Saas Grund. De hele week hadden wij overdag en zeker 's avonds met hetzelfde groepje mensen opgetrokken. Bij het slotdiner hadden we aan onze tafel plaatsen voor ons clubje vrijgehouden. Gek, Hans was er na tien minuten nog niet. Niets voor hem, hij was altijd heel precies. Hans was die dag niet mee geweest vanwege migraine. Zou hij nog ziek zijn, zou hij zich hebben verslapen of misschien naar het verkeerde restaurant zijn gegaan? De leiding gevraagd, maar die wist ook niets. Henk en ik besloten langs de twee mogelijke wegen naar de camping te lopen en op de terugweg in alle restaurants te kijken. Niets gezien en dus de leiding geïnformeerd. Die reageerde in eerste instantie wat laconiek. Ze wilden de avond zo gewoon mogelijk laten verlopen, maar achteraf bleek dat ze al snel contact hadden opgenomen met de politie na onderzoek van de tent van Hans, waarin bergschoenen en rugzak ontbraken. Aan onze tafel werd het stiller en stiller. En naarmate de avond vorderde en Hans niet kwam opdagen werd de stemming bij de meesten van ons alsmaar bedrukter.
Eerst zo'n 36 uur later, we waren al weer thuis, kwam het verlossende bericht dat Hans terecht was en dat er niets noodlottigs was gebeurd. De opluchting was groot, maar de slotavond was voor velen een dieptepunt geweest.

Emotioneel 2
In 2001 overkwam het Tjaard op de tweede dag dat hij door vocht- en zoutgebrek samen met de toch wel flinke inspanning, lichamelijk en emotioneel een behoorlijke opdoffer had gekregen. Dankzij de hulp van Daan en Evert was hij heelhuids teruggekomen, maar het gebeuren had diepe indruk op Tjaard gemaakt. Op de slotavond kon hij er weer goed en verstandig over spreken. Zoiets kon dus ook een ervaren fysiotherapeut overkomen. Zijn wijze les was dan ook dat je bij dit soort inspannende tochten goed op elkaar moet letten want het is te laat voor je het zelf door hebt. Het overkomt zelfs mensen die weten wat ze moeten  doen. Ook de 'nazorg', de belangstellende reacties van de tochtgenoten en de kleine attenties hadden hem heel goed gedaan.

Sprekers
Ongetwijfeld hoorden de speeches van Frans Kemper jarenlang tot de hoogtepunten van de slotavonden. De hele week door geeft hij ogen en oren de kost en zie je hem aantekeningen maken van allerlei, meestal kleine voorvallen.
Maar op de slotavond weet hij ze meesterlijk te brengen en iedereen die in zijn boekje stond werd eventjes te kijk gezet. Een vast slachtoffer van hem was Rinus; nou ja, wie veel doet komt regelmatig in het vizier en een minpuntje is altijd wel te vinden. Gek genoeg konden we een paar jaren later geen concrete voorbeelden vinden. Het was dan ook vooral de manier waarop Frans de spanning in zijn verhaal opbouwde en hoe hij de clou wist te brengen. Boze tongen beweren dat hij soms de laatste dag niet meeliep om zijn verhaal voor te bereiden, maar dat lijkt toch wat vergezocht.

In 1998 stonden we op de camping in Brunnen. Een paar van de opmerkingen tijdens het slotdiner. "Overigens had ik een beetje het gevoel dat we op het KEMA-terrein waren”.
De leiding lijkt wel wat op de KEMA-directie. Het is hier ook een trio, en ze zeggen ook niet altijd precies hetzelfde. Bovendien weet je ook hier niet goed wie waarvoor zorgt.
Er is op de camping dezelfde tendens als in de KEMA-gebouwen: steeds meer mensen per vierkante meter. We hebben nog nooit met zoveel tenten op zo'n klein stukje grond gestaan. Gaan we volgend jaar misschien  met één grote tent?"

Soms worden opmerkingen tijdens het slotdiner te serieus opgevat. In een jaar, waarin na de nodige regenval een deel van het gezelschap uitweek naar een 'Massenlager', liet iemand zich ontvallen dat zijn vrouw en hij 's woensdags hun vaste seksavond hadden en dat was vanavond en hoe moest dat nou? Op enkelen maakte het verhaal zo'n serieuze indruk dat ze er nog steeds van overtuigd zijn dat dit een echte ontboezeming was. Nou ja, laten we het er op houden dat niet iedereen overtuigd was.

De avond in Müstair in augustus 2000 werd opgeluisterd met een ridderballade, met veel verve voorgedragen door Erik Haselbarg en Peter Couwenhoven.
Er was eens in vervlogen tijden
Een ridder, zo moedig was geen twijde
Hij was zo krachtig als de beul
En woonde op een groot kasteul

Met tachtig strijders, hele ruwe.
Zocht hij een vrouw om mee te truwen
De ridder was verzot op steektoernooien
Van 's morgens vroeg bij 't hanenkrooien

Tot 's avonds laat toog hij ten strijde
En had het land aan pais en vrijde
Nu wilde het dat in die dagen
Veel ridders naar de bergen tagen

Omdat daar volgens de berichten
Een jonkvrouw in een kerker zichte
En daar bewaakt werd door een draak
De ridder kreet 'Dan ga ik aak"

'Wilt goed op mijn kasteel hier passen
Want ik ga deze maagd verlassen'
Dus bij 't krieken ener morgen
Onze ridder naar de bergen

Plotsklaps stond daar toen de draak
Maar dat bracht hem niet van de kaak
Hij trok zijn zwaard en wou 't ondier doden
Maar plotsklaps kreeg hij medeloden

De draak was hierdoor zeer ontroerd
En nam met verstikte stem het woerd
Hij sprak met tranen in zijn baard
Doe maar een wens, hij wordt verhaard

De ridder sprak hierop verheugd
'lk wens de vrijheid van de meugd
Die gij hier opgesloten houdt'

De draak sprak 'Geed, maar luistert goud
Maak eerst een vers op jullie samen ....
Hij kreeg zijn jonkvrouw niet, hij kon niet ramen!

In 2001 genoten we ons slotdiner in Hotel Edelweiss, het enige restaurant in La Fouly dat groot genoeg was voor ons gezelschap.  Een stukje uit mijn bijdrage als een wat vroeg ontstaan sinterklaasgedicht.

Zaterdag
De wekker ging om zes uur tien
En dat was niets te vroeg misschien
Want we gingen weer naar Zwitserlang
En dan nog wel naar de Mont Blanc
We gingen samen met de bus
met André, Evert en Rinus

Het was een ongeschreven wet
Alleen de chauffeur mag in een bed
Maar raken we tech wat verwend?
Met veertig procent niet in de tent
Diehards en armelui waren daar niet bij
Dus net als E..eh, Rinus en Andrei

Ha ha, de Nielsen zijn er weer
Die jongens  lopen als een speer
Voor insiders: er is ook heel wat KQ
Die zorgen voor de kwaliteit van u
Dus voor Angela, Anouschka, Inge, Gerrit, Henk en Theo was 't niet te ver
Met André, Rinus en Ever

Nieuw was dit jaar ook ene Tjaard
Een forse vent en heel bedaard
Hij oefent zijn vak als therapeut
Het liefst op damesbenen uit.
Ach, hij ging van 't rechte pad vandaan
Gelukkig kwam er hulp van Daan

De bergwereld is verslavend, da's bekend
Niet voor niets wordt hier al vijftien jaar rondgerend
Of beter: geploeterd, gezweet en intens genoten
Vergezichten, gletschers, bergmeren, zonovergoten
Als je dat ziet dan weet je: daar doe ik het voor
met André, Evert en Rinoor

Met de briefing van Rinus was weer niks mis
Dankzij zijn kaartjes loop je nooit op de gis
En dat alles voor drie honderd piek
Dat biedt een reisbureau je niet!
Nee, zo'n tocht is echt te geef Met André, Rinus en met Eef

Na vier dagen lopen ben ik best weer moe
En wil ik graag naar Arnhem toe
Morgen in de bus mag ik weer rustig zitten
De hele club ligt toch te pitten
Maar als 't kan ga ik volgend jaar weer mee
Met Rinus, Evert en André

De conclusie na deze uitgebreide terugblik lijkt me duidelijk. Het is een uitstekend idee van de leiding geweest om direct vanaf het begin een slotdiner te organiseren als gezamenlijke afsluiting. We gaan natuurlijk naar Zwitserland voor de wandelingen, maar zonder het slotdiner zou het een stuk saaier zijn.

An en Frits Veltman