PV Den Brink

Get Adobe Flash player

Als vriend van Trudi en Erik was ik in de gelegenheid om jullie personeelsreis naar Zwitserland mee te maken.
Omdat ik vind, dat in een reisverslag ook de ervaringen van een "debutant" moeten worden gehoord, voldoe ik graag aan het verzoek van de organisatoren om enkele zinnen op papier te zetten. U als reisgenoot weet waarom er bij mij op dit moment wat gemengde gevoelens naar boven komen.
Ik zou dit verslag niet anders willen beginnen dan mijn oprechte complimenten uit te spreken over de organisatie van deze trip. Omdat ik zelf meerdere keren dergelijke tochten heb georganiseerd weet ik wat daar allemaal voor komt kijken. Rinus en Evert, petje af!
In de loop van de eerste dag heb ik onderweg het verhaal verteld hoe mijn vader en broers, als wadloopgidsen,  de overmoedigen en de praatjesmakers  soms afstraften door expres wat moeilijker routes te nemen. Bijvoorbeeld door dwars door slibvelden te lopen in plaats van er omheen, of door de prielen op de diepste plaats over te steken terwijl er een veel ondiepere plaats in de buurt was. Op deze manier werden deze lui dan even op hun plaats gezet.
Ik had echter niet gedacht, dat Evert dit zo letterlijk op zou vatten dat daaruit een soort strafexpeditie zou volgen als op de tweede dag.
Als totaal onervaren wandelaar op routes van het "Bergwege-niveau" vond ik, en met mij de meeste andere beginners de tochten erg zwaar. Bij het stijgen, maar ook bij het dalen kwam je vaak adem en kracht te kort.
Trudi en ik waren die dag op de goede weg, maar waren zo dom om ons door Evert de verkeerde kant op te laten sturen. "Gelukkig " kwam hij ons later in een verbazend hoog tempo achterop om te zeggen dat we terug moesten want dat we nu echt verkeerd zaten. De weg terug voerde ons over de hoogste pas van Europa!
Bijna bij de top kon ik niet verder. Vermoeidheid, zout- en vochtverlies door hevige transpiratie haalden me de benen onder het lijf vandaan. Mijn eigen ervaring in deze moeilijke momenten waren: zeer sterke vermoeidheid,  slecht evenwichtsgevoel, bewustzijnsvernauwing en emotionele labiliteit.
Ik heb grote bewondering voor Evert en Daan die me in deze toestand over de pas loodsten. Ze hebben dat werkelijk zeer professioneel gedaan. Zonder me op te jagen, ( de bus stond immers al te wachten ) hebben ze me er werkelijk overheen gepraat, onderwijl me zoveel mogelijk steunend. We moesten onderweg vaak stoppen om even weer op kracht te komen en toen  dacht ik af en toe: "Was ik maar een lemming, dan was deze ellende tenminste voorbij".
Gelukkig werd deze wens niet verhoord en kwamen we tenslotte bij de bus.
De opvang door de groep was ontroerend. Wat kunnen mensen die je tot voor drie dagen nog nooit had gezien dan lief voor je zijn. In ons "dortoir" kreeg ik wel drie flessen massage­
olie, helaas zonder masseuse . Carla regelde dat ik het bad van Robert kon gebruiken en die had zeer attent zelfs zijn shampoo voor me klaar gezet, waarvoor ook mijn dank.
Na een rustdag kon ik de laatste dag gelukkig weer met de groep op stap.
Ondanks al deze wederwaardigheden was het voor mij een zeer bijzondere ervaring om als lid van een fijne groep de bergen eens op deze manier te zien. Met veel sneeuw en op een paar lange latten ken ik het wel. Maar nu rustig door de natuur lopend met zoveel mooie bloemen en planten, met de zon op je kop en na een vermoeiende dag een lekker glas bier dat geeft toch ook veel voldoening.
Met Trudi en Erik moet ik deze trip nog steeds evalueren, maar mocht dat uitlopen op een crisis, dan zoek ik een vrijwilliger om me voor het volgende jaar weer een introductie te bezorgen in deze fantastische groep.

Tjaart Venema