PV Den Brink

Get Adobe Flash player

Voor mij was deze elfde PV Bergwandeltocht   de eerste die ik meemaakte en in mijn herinnering zijn de tochten die we dat jaar maakten random Saas Fee en Saas Grund de mooiste gebleven. Natuurlijk komt dit deels omdat een eerste keer een diepe indruk nalaat maar daarnaast waren ook alle ingrediënten aanwezig die het echte "berg-gevoel" bij me opriepen: mist en koude wind op de Gemmi-pas, zon en prachtige vergezichten op weg naar de Britannia Hütte, lopen over sneeuwvelden en lange, lange gruishellingen, de lange klim naar de Jazzipas en de nog langere, eindeloos lijkende afdaling.

Voordat ik in 1997 besloot me aan te melden voor deelname aan de  "beroemde"   PV Bergwandeltocht had ik hierover al vele verhalen gehoord: hoe lang het was en hoe ver, over bevroren tenten,  over het dagelijks opbreken van de tent om weer verder te trekken,  over regen en hitte, over spierpijn en afzien. Maar ook over hoe mooi het is en hoe groot de voldoening kan zijn. Vooral Carla Muntinga en Frans Kemper konden enthousiast verhalen. Het verlangen om mee te gaan groeide, maar zou ik het aankunnen met een tent? lk had wel wat bergervaring maar dan vanuit een hotel waar een warm bad voorhanden was, lekker voor de gepijnigde spieren.
De vraag van Carla om mee te gaan, gecombineerd met het stempel van Rinus "goedgekeurd voor bergwandelen" trok me over de streep en mijn aanmelding ging de deur uit. Slapen in een tent was er deze eerste reis echter niet bij; heel luxe reserveerden we een slaapplaats in Haus Arizona voor de 2e t/m de 5e nacht.    •,

Voor de eerste overnachting streken we, in totaal 60 deelnemers, neer op camping
Brenzikofen nabij Kandersteg waar het bij aankomst flink begon te regenen. Mistroostig zag het er uit. Moedigen begonnen de tent op te zetten, anderen aarzelden en zochten het alternatief voor deze ene nacht om zonder extra tenten mee te hoeven nemen..(de bus was al
maximaal beladen) was er voor zes personen een stacaravan gereserveerd. Toen de nacht viel had eenieder uiteindelijk een slaapplaats gevonden:  Evert en André  in een soort grote ladenkast in de caravan, Marijke en zus Charlotte, Carla en ikzelf in de woonafdeling terwijl
in de voortent enkele echtparen hun bedje hadden gespreid. Enkele reisgenoten hadden een hotel opgezocht.  De volgende ochtend stand iedereen droog weer op; de regenbuien waren vertrokken.
Die dag voerde de tocht ons van Kandersteg naar Leukerbad, een makkie want de kabelbaan voerde ons omhoog naar Sunnbühl op 1900 m. Een korte klim volgde naar de Gemmipas waar het snijdend koud en mistig was en dus werd snel afgedaald naar Leukerbad waar terrasjes ons verwelkomden.  Deze tocht was eerder gemaakt en was zodoende voor velen een feest der herkenning. Het afdalingspad bleek in de tussenliggende periode aardig geoptimaliseerd te zijn.

Zoals gezegd brachten we in Saas Grund met zo'n 12 man de volgende nachten door in Haus Arizona waar het comfortabel en gezellig was. We hadden bad en douche en zelfs voor een ontbijt werd gezorgd.
Vanuit Saas Grund voerden de tweede, derde en vierde tocht ons vervolgens  naar de Britannia Hütte, de Jazzipas en Chrizbode. Drie prachtige tochten, gelopen bij zonnig en helder weer. De wandeltijden, opgegeven door Rinus, bleken ook toen al erg optimistisch !

Zoals gebruikelijk was er op de avond voor vertrek naar huis een afscheidsdiner, doorgaans een bijzonder gezellig gebeuren. Deze keer was de stemming echter wat bedrukt omdat Hans Weber niet was teruggekeerd van zijn wandeltocht. Ook op de dag van vertrek verkeerden we in het ongewisse over zijn toestand. Tot onze opluchting hoorden we de dag na aankomst in Nederland dat hij ongedeerd weer terecht was.

Ceciel van den Berg