PV Den Brink

Get Adobe Flash player

Maandagmorgen augustus 1998. ..
Al een kwartier lopen we door nat hoog gras ergens achter Altdorf. Mijn z.g. waterdichte bergschoenen zijn al doorweekt. Na het weiland komen we in een bos. Van vals plat gaat het hier over in een draaikolkpad met stijging van 50 graden. Na 10 minuten zie ik tot mijn verbazing druppels water uit mijn voorhoofd vallen. Ik veeg ze weg. Na enkele minuten weer druppels. Voor en achter mij hoor ik zwaar hijgende en stampende mede bergtrekkers. Hartslag hoog. De routebeschrijving van Rinus is doorweekt van het zweet. Wiens idee was dit?

Een uur later…
Na tientallen meters bergaf komt eindelijk een huis in zicht. Het is het restaurant, het eerste en laatste van vandaag. Daarna weiden, bomen, rotsen en water. Jammer van dat dalen, moeten we straks toch weer omhoog. Heerlijk, koffie, Berner Zeitung, Nussgipfli, grappen en lachen, het leven is weer aangenaam ...

Weer later . . .
Verdraaid wat een steile rotklim, in een wei, waar ik hem eigenlijk niet verwachtte. Zo snel na de kroeg alweer. Zwoegen. De rugzak knelt. De een na de ander zie ik plotseling op de flank van het lange dal voor mij.
Moeizaam kruipen de kleiner wordende figuren met zware rugzakken omhoog. Op de eerste tussenpas zie ik al een paar van de snelle jongens. Twee kilometer achter mij zweten de langzame ploeteraars. Mijn mond begint leerachtig als een paardenzadel aan te voelen ondanks de frisse lucht. Overal liggen rare keutels.

Rond twaalf uur…
Na de zeer lange alsmaar stijgende weg langs een flank van een bergrug kom ik in een gebied dat mij doet herinneren aan het landschap uit de stripverhalen van Eric de Noorman. Enorm vergezicht, moerassig gebied, hier en daar een glashelder meertje met ijskoud water. In de verte het gekras van bergkraaien. Een wezenloze sfeer. Plotseling stuit ik op een groepje. Rivella, broodjes, mueslirepen o.k. We gaan het maken vandaag, nog maar 5 uren te gaan.

Om één uur ...
Gruwelijke stijgingen. Het terrein wordt steeds ruwer en de rotsblokken groter. Steeds vaker moet ik springen en mijn handen gebruiken. Het wordt killer en nog stiller. Flarden wolken drijven om mij heen. De pas is niet te zien. Stijgen. Klimmen. Stijgen. 400 m per uur of minder. Slechts een enkele taaie arve heeft hier stand weten te houden.

Een half uur later...
Klimmen. Stijgen, Klimmen. Waar blijft die pas? Opeens zie ik niets meer door een mistbank. De mist blijkt chronisch. De markeringen zijn nauwelijks te vinden, of komen we in het italiaanstalig gebied . Waar is mijn kompas, kom pas!
Eindelijk hoor ik stemmen. Ik ben op de pas. Niets te zien, behalve het groepje dat ontspannen zit te praten en de overwinning op de pas viert. Aan de andere kant moet een majestueus panorama te zien zijn, richting Ticino. Frans Kemper kookt soep, mmm…
Niets dan mottige mist. Ik krijg het taaie broodje bijna niet door mijn strot.

Twee uur later ...
Nog maar twee uur te gaan. Het schiet lekker op naar beneden. Alleen die modder. De mist trekt langzaam op. We zijn weer  1000 meter lager. De stemming wordt uitbundiger. De ademhaling langzamer. Ik denk aan het literpulletje dat staat te wachten. Ook het zalige gevoel van weer een triomf over een berg begint op te komen. Heerlijk douchen en de benen omhoog en napraten en lachen. Deze dag kan niet meer stuk. Het water is bijna op.

Negen uur na de start . . .
Ik sta op een uitstekende rots. Aan mijn voeten ligt ons doel: Sedrun. Nog een kilometer. 1700 meter omhoog en weer omlaag vandaag. Dit is een nieuw rekord voor de PV-berggroep. Na de kilometer neem ik als eerste waar de aanblik van Frans Kemper op een terras achter een enorm groot glas bier. Of lijkt dat glas maar zo groot.
In een euforische stemming loop ik Sedrun nog even door om een wapentje als trofee te kopen om op de rugzak te naaien. Ik denk dat Frans over vandaag weer verdraaid leuke verhalen weet te vertellen bij het diner . . .

In de bus...
Op weg naar de camping luister ik ontspannen naar het geroezemoes in de bus. Iedereen heeft wel een ander verhaal en andere waarnemingen en ervaringen. Dit wil ik niet meer missen.