PV Den Brink

Get Adobe Flash player

Wat was ik blij toen Evert van Ravenzwaaij in 1987 een  spectaculaire driedaagse wandeltocht in Zwitserland organiseerde.

Een grote wens ging daarmee voor mij in vervulling, want als partner van een lid van de Personeelsvereniging mocht ik me ook inschrijven! De eerste convocatie van 18 juni 1987 heb ik altijd bewaard. Er waren 63 deelnemers. Gepke en ik hadden onze reeds geplande vakantie met het vouwwagentje zodanig aangepast dat we op 16 augustus de bus vol enthousiastelingen in Kandersteg konden verwelkomen. Zij kwamen van een camping in de omgeving van Bern en hadden er al een paar uur rijden opzitten. Evert had schitterende tochten voorbereid en we troffen het geweldig met het weer: mooi zonnig, niet te heet.

De eerste wandeling ging van de lift in Kandersteg over de Gemmi-pas naar Leukerbad. Ik was een echt groentje en moest alles nog leren over tempo, neerzetten van je voeten, ademhaling enz. Wat me altijd is bijgebleven, is hoe Kees Blaas me vlug een top afjoeg naar een beschutte plek in de zon, toen ik heerlijk in de koude wind mijn rug liet drogen en zonder zijn ingrijpen de eerste dag al een flinke kou te pakken zou hebben gekregen. De tocht duurde 5 uur en was goed te doen.

Zo mooi, al die alpenbloemen en dat eerste sneeuwveldje na de Daubensee, waar ik heen rende om in de sneeuw te graaien. Schitterend die uitzichten, vooral toen we op Leukerbad neerkeken. De meesten van ons volgden het advies van Evert op om de beenspieren te sparen voor de volgende dagen en deze eerste dag met de lift af te dalen. Aangekomen in Leukerbad konden we heerlijk zwemmen in de thermaalbaden, binnen en buiten. Zeer luxe baden van verschillende temperaturen en een met zwavel. Ik geloof dat Martijn Venema de Raclette-kampioen werd bij het avondeten.

De tweede dag voerde van Leukerbad naar Kippel. Bij schitterend weer over alpenweiden, langs steile hellingen en gruisvelden, met prachtige uitzichten liepen we naar de Restipas, over een paar alpen naar de camping in Kippel. Gepke had de vouwwagen langs de beek opgesteld. Ik heb bij het bruisende water van deze bergbeek heerlijk geslapen en niets gemerkt van de regen die 's nachts was gevallen. Zoals het een nieuweling betaamt, schrok ik erg van de natte, kleffe paden en zag de derde dag al "in 't water vallen".

Evert had -uiteraard- een altematief en het weer knapte zienderogen op. Het meest spectaculaire van deze dag vond ik de oversteek van een gletscher met ijshelling van ca 100 meter, met die prachtige blauwwitte ijsblokken naast het pad. Voor de oversteek was er bij de Berghütte een groepsfoto gemaakt en ik voelde me toen al een beetje "geslaagd" als aankomend bergwandelaar. Van zo'n eerste keer blijven je altijd veel dingen bij, zoals Quinta, het nichtje van Alex Pleij, die bij een ruwe bergbeek net zo lang wachtte tot ze alle deelnemers veilig over de beek had geholpen of had zien gaan, voor ze zelf -als een speer trouwens- naar die Berghütte klauterde.
Een fantastische vakantie! Tijdens het diner op de tweede dag, aangeboden door de PV, werd ons een certificaat beloofd voor het volbrengen van de "3-passentocht" in Zwitserland. Dit certificaat, getekend door de gids -Evert dus-, is later in fraaie uitvoering op de KEMA aan ons uitgereikt. De mijne hangt nog steeds ingelijst in onze flat! Deze eerste bergwandeltocht is me zo goed bevallen, dat ik nadien geen enkel jaar heb overgeslagen en nu al 15 keer heb meegelopen. Het is de kortste vakantie van het jaar -eerst drie, later vier dagen wandelen-, maar wel de vakantie waar ik het meest over praat en van nageniet.
De eerste jaren waren trouwens het meest spartaans: 's ochtends vroeg je tentje afbreken om hem na de bergwandeltocht op de volgende camping weer op te zetten. Hoewel de tochten onverminderd zwaar en spectaculair bleven, werd de accomodatie allengs luxer. Een luxe die we ons, als veteranen inmiddels, best mogen veroorloven.
Ik besluit graag, net zoals in mijn verslag van de bergwandeltocht van 1988 in "Van den Brink", met een welverdiende ode aan de goede sfeer onder het KEMA-volk en aan Evert van Ravenzwaaij, die de organisatie heeft aangedurfd en een niet meer weg te denken activiteit van de PV heeft ontworpen. Alle hulde!

Carla Muntinga

********

 

In een artikel in "Van den Brink", het toenmalige personeelsblad van KEMA (van welke maand kon ik niet meer achterhalen) werd aangekondigd, dat er, bij voldoende belangstelling, door Evert van Ravenzwaaij van 20 tot en met 24 augustus een spectaculaire driedaagse wandeltocht zal worden georganiseerd. De tocht is voor geoefende wandelaars en is behoorlijk zwaar, staat in het artikel. Het artikel gaf ook aan dat via het Zwarte Woud zal worden gereisd naar Bern en dat de eerste overnachting in Kandersteg zal plaatsvinden. Voorts werd vermeld, dat, om de tocht niet te duur te maken en tevens een pionierskarakter te geven, in tenten zal worden overnacht. De  eerste tocht, die gelopen zal gaan worden, is van Kandersteg via de Gemmipas naar Leukerbad. De tweede dag zal naar Kippel in het Lötschental worden gelopen. De

derde dag werd nog niet vermeld. Wel werd gezegd dat de maximaal te overbruggen hoogte 1400 m. per dag is, maar dat er ook liften zijn, als dat te veel blijkt te zijn. Evert geeft aan, dat hij afgelopen zomer, waarschijnlijk in 1986, de tochten zelf heeft gelopen.

In juni krijgen we dan de aanmelding dat de tocht echt doorgaat omdat de belangstelling enorm blijkt te zijn. De datum is echter ietsjes gewijzigd, want de tocht is nu gepland van 15 t/m 19 augustus. Verder waren nog een paar zaken gewijzigd. Te weten:
-  er is een lange pauze in Baden-Baden ingelast.
-  de eerste overnachting is niet in Kandersteg maar in Bern aan de Aare.
Verder klopte het met de vooraankondiging. Nu was ook invulling gegeven aan de derde wandeldag, van Kippel naar Kandersteg over de Lötschberggletscher.

Evert gaf verder aan dat de kleding geschikt dient te zijn. Wat is geschikt? Dat je schoenen met dikke zolen en profiel, een trui, plastic regenkleding en een rugzak nodig hebt. Ook meldt Evert, dat de derde dag op 1500 m wordt overnacht en dat de temperatuur dan kan dalen tot onder nul. Oja, er staat ook nog vermeld dat de reis inclusief transport, organisatie en slotdiner slechts 125,00 guldens kost.

Toen mijn vrouw deze uitnodiging zag, zei ze meteen hier moet je mee meegaan. Dit was eigen belang, want mijn vrouw houdt niet van bergwandelen en ik wel. Als ik hiermee mee ga dan is zij van dit wandelen af. Ik heb me dus opgegeven samen met mijn toenmalige collega Marcel Stam.

Eind juni kregen bericht, dat zich 63 deelnemers hadden aangemeld, hiervan 5 met eigen vervoer gingen en we een bus van 58 personen hadden en er zodoende niet behoefde te worden geloot. Als tijdstip van vertrek was 8.00 uur aangegeven en een tussenstop in Baden-Baden van 2 uren. Ook in de mededeling (handgeschreven) stond weer vermeld wat je mee moest nemen aan materialen, voeding en geld.
Kort voor het vertrek naar Zwitserland, gedateerd 11 augustus, kregen we een beschrijving van Evert. Hij was handgeschreven in verband met de beperkte typecapaciteit. Hij schrijft nog dat hij hoopt dat iedereen het kan lezen, maar dat anders vertaling en toelichting in de bus volgen. Het was uitstekend te lezen.

Er was een duidelijk verzoek, dat ik elk jaar weer terug zie komen, namelijk neem aub geen al te grote tenten en enorme uitrusting mee i.v.m. de beperkte bagageruimte. Evert geeft aan dat er 's maandags een diner door de PV zal worden aangeboden en dat er op de o heen en terugreis voldoende gelegenheid is om te eten, zodat zelf koken eigenlijk overbodig is. Evert gaf ook aan dat je voor SFr 10,-- eenvoudig kunt eten en voor SFr
30,-- luxe.
Hij gaf ook aan dat het beter is de campings centraal af te rekenen evenals de te gebruiken liften. In totaal 5 stuks. Het epistel gaf ook weer aan wat we allemaal mee moesten nemen.
Hierna volgt de beschrijving van de dagen die zullen komen. Vertrek eerste dag 8.00 uur. Vertrek tweede dag 10.00 uur. Oja Evert gaf ook nog aan dat je je badkleding mee moest nemen omdat je in Leukerbad heerlijk kon zwemmen in de thermaalbaden. Ook dat een badmuts verplicht is. Er stond niet bij dat dit ook voor mannen geldt. In de omschrijving van de tweede dag prijst Evert de Raclette al aan.

Ik ga nu stoppen over de verhalen vooraf en begin aan het verslag over de tochten zelf, zoals ik die heb meegemaakt.

Zaterdag 15 augustus 1987
Om 7.30 was ik aanwezig op de KEMA en niet als eerste. Het vertrek ging nog uitstekend. Namelijk op de geplande 8.00 uur. Hierna ging de tocht al direct anders dan ik had verwacht. De bus zette richting Oosterbeek en niet richting Duitse grens wat ik had verwacht. De chauffeur wist een betere route en die ging via Limburg en de eerste stop was bij vliegveld Beek. Hier moest ik al Nederlands geld lenen, want hier had ik niet op gerekend. Daarna vervolgenden we onze reis via, Luik, Bastogne en Arlon naar Luxemburg. Hierna gingen we via Saarbrücken en Straatsburg naar Basel. In België, Luxemburg en Frankrijk zijn we niet gestopt, omdat we alleen Duits en Zwitsers geld bij ons hadden.
Tijdens deze tocht met Chris, zo heette onze chauffeur van de Betuwe Expres, hebben we heel wat grensovergangen gehad. Dit vanwege de alternatieve route. Het waren er wel een stuk of 5. Van Nederland naar België, van België naar Luxemburg, van Luxemburg naar Frankrijk, van Frankrijk naar Duitsland en van Duitsland naar Zwitserland. Zo was het ongeveer (dit vermoedelijk om uit komen bij een restaurant van een relatie van Chris!)
In Zwitserland hebben we nog een korte pauze gehad om iets te eten. Om 21.30 komen we op de camping in te Wabern bij Bern aan. Gelukkig had de camping een groot verlicht terras waar je ook kon eten. Met de verlichting van dit terras hebben we de tenten op kunnen zetten. Nadat alles was klaargemaakt zijn we Wabern in geweest om wat te nuttigen.
Zondag 16 augustus 1987
Tent afbreken en in de bus deponeren. Eten op het terras, nadat alles klaar was. We kunnen op de geplande tijd vertrekken. Namelijk om 10.00 uur. We vertrekken naar Kandersteg en lopen het laatste stukje naar de lift. We nemen om 12.00 uur de lift naar Stock. Hiermee  overbruggen we een hoogte van 624 m. We gingen van 1200 m naar 1824m. Hierna begint de echte wandeltocht. Deze was over een goed begaanbaar pad dat niet te grote hoogte- verschillen kent. We komen uiteindelijk aan bij Panoramarestaurant  Wildstrubel. Vanaf hier had je een prachtig uitzicht op Leukerbad. Het waaide er ontzettend en het was er behoorlijk koud. Na wat aan de inwendige mens te hebben toevertrouwd zijn we aan de afdaling van de Gemmipas (1e pas) van 900m begonnen. Het was een hele mooie, spectaculaire, maar ook een ontzettend vermoeiende afdaling. In Leukerbad eerst weer wat aan het vochtgehalte gedaan en daarna tent opzetten en alles klaarleggen voor de nacht. Natuurlijk was er ook een overheerlijke douche in een luxueuze badkamer. Nou ja het waren een paar portocabines zover als ik me kan herinneren.
De tocht voor vandaag was niet zolang. Van Stock naar Wildstrubel was het 2,5 uur en de afdaling deden we in 1,5 uur.

Maandag 17 augustus 1987
Inkopen doen voor deze dag. Brood klaarmaken en de spullen opruimen en alles weer in de bus deponeren. Ja mensen, de eerste jaren braken we elke dag het kamp nog op. Gelukkig
hoeft dit tegenwoordig niet meer. Om 10.00 uur gaan we naar de Torrentbahn, die ons van 1411m naar de Rinderhütte brengt op 2310 m.
De tocht bracht ons via prachtige alpenweiden naar de Weissee en vervolgens naar de Restipas (2e pas). Via een sneeuwveldje kwamen we bij Restialp waar de inwendige mens werd versterkt. Hier kon je Kippel al zien liggen. De tocht ging daarna verder via de Kummeralp, de Hockenalp en de Laucheralp. Volgens de beschrijving zou dit bijna horizontaal zijn, maar het was flink stijgen. Na al dit gesjouw namen we om 17.00 uur de lift naar beneden en vonden daar de chauffeur, die een kar had geregeld om onze spullen naar de camping te brengen. Ook nu weer tent opzetten en klaarmaken om later zo te kunnen gaan slapen. De sanitaire voorzieningen waren op deze camping heel pover. Er was namelijk maar één gebouwtje met een ruimte en dat was voor zowel mannen als vrouwen. Dus niks geen scheiding van seksen. Na al het zweet van die dag eraf te hebben gespoeld gingen we met een aantal het plaatsje Kippel nog bekijken.
's Avonds gingen we naar een plaatsje iets verderop waar we het diner van de PV kregen aangeboden. Dus niet op de laatste dag zoals tegenwoordig. Het was een uitstekend verzorgd diner met het nodige vocht. Dit is echter iedereen zo langzamerhand wel bekend. Deze nacht heeft het ontzettend geregend en geonweerd. We stonden aan een bruisende beek die voor het nodige lawaai zorgde. Ook van rollende stenen over de bedding.

Derde wandeldag dinsdag 18 augustus 1987
Het was nat, mistig en koud. Evert besloot om de tocht toch te gaan lopen, maar wel iets later. Dus weer de dagelijkse boodschappen doen. Boterhammetjes maken voor overdag en daarna de spullen inpakken en in de bus doen. Voordat ik naar de lift loop, bel ik nog even mijn moeder op, want ze was die dag jarig en werd 77 jaar. Om 10.00 uur namen we de lift omhoog en begonnen daarna aan, naar zeggen, de zwaarste tocht van dat jaar. Wat me wel opvalt bij het schrijven van dit verhaal, is dat we nooit echt vroeg vertrokken. Maar nu weer naar de ontberingen van de derde wandeldag. De zon hebben we deze dag niet gezien. Regen hebben we wel gevoeld. Boven op de Lötschenpas was het soms knap mistig. Hier is weer wat gegeten. Direct na de hut moesten we een sneeuwveldje over en na een poosje moesten we langs rotswanden waar we ons met handen en voeten moesten voortbewegen.
We zaten gekleefd tegen de wand. Hier moest je je hersens weer even gebruiken, want je moest nadenken: staan mijn handen en voeten goed? Zo ja dan kon je er een verplaatsen. Tenminste gold voor de weg, die we hadden gekozen.
Later bleek het pad toch iets anders te lopen en dat was gemakkelijker geweest. Via een sneeuwveld gingen we naar een gletsjer. De weg erheen was niet zo duidelijk aangegeven, maar via het sneeuwveld gingen we richting pad op de gletsjer. Op de gletsjer lagen grote brokken ijs. Na de gletsjer was er nog een steile afdaling naar Gfällalp en lopen daarna naar Gastern (16.45 uur) aan waar we wat gerstenat naar binnen laten lopen, omdat dit het eindpunt zou zijn. Hier zou een busje klaar staan die ons weer naar Kandersteg zou brengen. Helaas waren er maar een beperkt aantal plaatsen in de bus en moesten er een aantal mensen gaan lopen. We zijn toen met een groepje naar Kandersteg gaan lopen en kwamen daar na 1,5 uur aan. Toen iedereen er was vertrok de bus weer richting Wabern naar de camping waar de eerste dag ook hadden gestaan. Weer hetzelfde ritueel. Tent opzetten enzovoort. Nu konden we wel eten op het terras. 's Avonds weer wat wezen drinken bij dezelfde gelegenheid als de eerste dag.
Bij deze tocht geeft Evert nog aan wanneer het mis is met je hartslag. Evert heef normaal een hartslag van 50 - 60 en die liep tijdens zo'n tocht dan op tot 120 -140.
Als het goed was moest de hartslag na zo'n 4 minuten rust weer op de oude waarde zijn. Zo niet , dan was er wat aan de hand met je.

Woensdag 19 augustus 1987
Voor de laatste keer tent afbreken en inladen. De terugreis loopt nu wel via Duitsland en we hebben ook nu in Baden-Baden een pauze van 1,5 uur en komen om 20.00 uur in Arnhem aan.

Tijdens het diner kregen we een certificaat waarop is vermeld dat je de driepassentocht met goed gevolg hebt volbracht.

PS
Het is mij zo goed bevallen, dat ik nagenoeg alle jaren mee ben geweest. Ik heb slechts een reis niet meegedaan vanwege familieomstandigheden. lk hoop nog vele jaren met veel plezier aan deze tochten deel te kunnen nemen.

 

Theo van Dijk